/* /*]]>*/ همين چند روز پيش هواپيماي مسافربري ايران به مقصد ايروان در قزوين سقوط کرد و 168 نفر مسافرش دردم جان دادند. اين حادثه اين قدر ناگوار بود که تا چند لحظه تنها ابعاد گسترده حادثه تيتر همه خبرگزاري ها بود. اما تنها چيزي که بعد از شنيدن اين خبر مدتها ذهن مرا به خود مشغول کرد اين بود که از زماني که مسافران متوجه شدند که هواپيما در حال سقوط است تا لحظه اي که با زمين برخورد کرد بر تک تک مسافران آن چه گذشت. چه فکري مي کردند وچه حالي داشتند. برخي معتقدند که در چنين شرايطي اکثر مسافران قبل از برخورد هواپيما با زمين به دليل سکته قلبي که ناشي از ترس است جان خود را از دست مي دهند.  برخي هم شوکه شده و امکان هر گونه عملي را از دست مي دهند. اما اين سوال، سوالي است که هر کسي مي تواند از خودش بپرسد و عکس العمل خود را در آن شرايط حدس بزند . هرچند که تا جاي آن ها نباشيد نمي توانيد حدسي نزديک به واقعيت داشته باشيد اما همين هم غنيمت است .در چنين پروازي معمولاً مسافران از هر قشري و با هر طرز فکري هستندو بي شک عکس العمل هر کدام نيز باديگري متفاوت خواهد بود. مسافر چنين پروازي اگر جوان باشد شايد به آرزو هايش مي انديشد. به کارهايي که پيش رو داشته و ديگر فرصتي براي انجامش نيست. به تمام لحظه هايي که به بطالت گذرانده و بيهوده سپري کرده است. به گناهاني که از روي ناداني يا حتي درايت انجام داده است. به آينده اي که هرگز فرا نخواهد رسيد. به همه روزهايي که مي توانست در پيش داشته باشد، به ديني که به گردن دارد و فکر نميکرد که فرصت اداي آن به اين سرعت نابود شود و به خــدا اگر سالمند باشد به تمام عمري که گذشت مي انديشد . به ساعات و روز ها و سال هايي که به سختي يا خوشي گذشتند و انگار همين ديروز يود که تازه نوجوان بود. به تمام خاطرات خوب و شيرينش مي انديشد و آهي مي کشد که زمانش فرا رسيد اما انتظارش را اينقدر غافلگيرانه نداشته است. به توشه اش مي انديشد و مي ترسد که کافي نباشد و به خدا مي انديشد. اگر زن باشد حتماً قبل از هر چيز به خانواده اش و فرزندانش مي انديشد و اين که بعد از او چه مي کنند و براي ناراحتيشان غصه خواهد خورد و به خدا مي انديشد. اما چيزي که براي همه مسافران پروازهاي ابدي يکسان است اين است که در اين فاصله کوتاه تمام خاطرات خود را مرور خواهند کرد و زندگيشان مانند پرده سينما از جلوي چشمانشان مي گذرد. هر چه خود را براي مرگ آماده کني و براي رفتن سبک باشي ولي دل کندن يکباره و بدون آمادگي قبلي از تمام دنيا سخت خواهد بود . حتي براي برخي غير ممکن است ولي فقط غير ممکن غير ممکن است.  شايد تصور کنيد که اگر شما جاي يکي از مسافران بوديد حتماً در اين دقايق پاياني توبه مي کرديد و عذر تقصير مي خواستيد اما همين مورد هم براي خيلي ها محقق نمي شود. توفيق توبه نعمتي است که خداوند به هر کس نخواهد داد. همان طور که صف مقابل امام در روز عاشورا با همين فکر و نيت به ميدان آمدند تا بعد از کرده خود تبري بجويند و طلب بخشش کنند اما دريغ که خداوند توفيق توبه را به بندگاني مي دهد که براي توبه واقعا تلاش کرده باشند و هر کس را لايق اين پاداش نيست. برخي اين قدر شوکه مي شوند که همه را فراموش مي کنند . برخي نيز از ترس اختيار خود را از دست داده و قدرت تحليل و تصميم خود را از دست مي دهند . برخي هم در تمام طول عمر با دين و دنياي معنوي بيگانه بوده اند، چطور در يک لحظه و زير چنين فشار رواني خدا را صدا ميزنند و فرياد ميکنند کـمـــک  به ياد اين جمله از امام علي(ع) افتادم که فرمودند: در دنيا براي رسيدن به خواسته ها و موفقيت طوري زندگي کنيد که انگار فرصت زيادي داريد اما براي آخرتتان طوري زندگي کنيد که انگار فردايي وجود ندارد و امروز آخرين روز عمر شماست. راستي چند نفر را ميشناسيد که شب خوشحال و خوشنود در کنار دوستان و خانواده بودند و فردا ظهر مجلس ختم آنها هم تمام شده بود و حالا فقط خودش مانده و خداي خودش کاش ما هم فقط کمي به اين فرمايش امير المومنين عمل کنيم.  

نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 9:21 توسط دریا| |